Verhaal,

Van buiten lijk ik ongevoelig

0
Shares

De jaren negentig

Op de middelbare school: onbegrepen en genegeerd. En geen diploma. Ik voel mij anders dan anderen. Dat is wat ik elke dag geleerd heb op de middelbare school

Twintighonderdeneen

Aangezien ik op mijn werk totaal geen aansluiting vond bij collega’s, die het prettig vonden om langdurig over vrachtwagens te praten, ben ik fanatiek boeken gaan lezen in de pauzes. Achteraf besef ik dat ik daarmee alleen maar meer als een buitenstaander overkwam.

Van buiten lijk ik ongevoelig, maar van binnen –innerlijk dus- ben ik voor welbekenden misschien toch een gevoelsrijk persoon. Qua dier zal ik het meest gelijken op een omhoog de eigen boom in sprintend boomeekhoorntje, een egel, een schildpad of een oester: ik kruip te vaak in mijn denkbeeldige schulp. Volgens mij ken ik mij ken ik mijzelf behoorlijk goed en ben ik bedeesd, timide, schuchter, schuw, zeer bedachtzaam, de kat uit de boom kijkend, in beginsel beslist geen spraakzaam persoon en van geboorte erg gesloten. Mijn geslotenheid poog ik te veranderen. Mijzelf beschouw ik duidelijk als een denkertje in plaats van een pluk-de-dag’er. Volgens de symboliek van de oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika zou vast een hoge, smalle driehoek het meest op mij van toepassing zijn: ik ben een eenling, een einzelgänger of eenzelvig persoon; deels van nature, deels door omstandigheden.

 

Twintighonderdendrie

Ik ben op avontuurlijke ontdekvakantie in Wales, Cymru in het Keltisch. Een rustiek groen, heuvelachtig en mysterieus land dat vele trotse kastelen met een fier wapperende vlag met een draak erop, kent. En verder ommuurde plattelandsweggetjes en watervalletjes. Ook waggelen er puffins, oftewel papegaaiduikertjes, die grappig en vrolijk ogen. Wales als inspiratiebron. Daar te wandelen, langs de grillige, klifferige kust, dat trekt mij wel. Ook om de verlatenheid. Je krijgt echt een gevoel dat je op jezelf wordt teruggeworpen wanneer je urenlang niemand tegenkomt. En ik houd ergens van het idee dat je in Wales meestal vlakbij de zee bent. Ik krijg altijd een gevoel van enerzijds berusting en anderzijds ervaar ik actieve vrijheid als ik de zee zie. Op te een of andere manier voelt Wales ergens zoals thuis zou moeten zijn: prettig en geborgen.

Sociaal netwerk

Omdat ik als jongvolwassene van de Randstad naar Noord-Brabant verhuisd ben, woont ongeveer driekwart van mijn kennissen en vrienden –die ik bijna allemaal al tientallen jaren ken- in andere provincies. Dat vind ik jammer, ik zou graag vaker verdiepende gesprekken met hen willen voeren en gezelschapsspelletjes spelen. Al mijn welbekenden lijken een druk leven te hebben. Hierdoor ga ik meestal in mijn eentje naar een museum of naar een muziekoptreden. En dit terwijl ik zelf zelden het initiatief neem om een onbekende aan te spreken: in een pauze tijdens een muziekoptreden kijk ik
meestal maar wat –troosteloos?- om mij heen.

En ik houd ervan om in mijn eentje te wandelen, zoals in het uitgestrekte polderlandschap in Noordoost-Groningen, waar je urenlang kunt lopen zonder een mens te zien.

Ik behoor tot de mensen die als het ware twee koffers met zich mee zeulen: één koffer met zaken uit het ‘gewone’ leven en één koffer met belemmerende problemen die veelal veroorzaakt worden door hun handicap. Bij mij is mijn beperking het aangeboren autismesyndroom Asperger en ik bestempel
het zeer nadrukkelijk als: een handicap welke zich met name op het sociale vlak laat gelden. Ik bezie ons als levend in een flexibele netwerkmaatschappij.

Naast vrienden heeft men ook coalitiepartners nodig in het leven. Mensen die je zelf geschikt acht en die ten minste een deel van je kwaliteiten erkennen. De ander begrip, steun en vertrouwen gunnen. Dat is belangrijk en een wisselwerking. Helaas is het sociale netwerk van mensen met een beperking meestal relatief klein. Dit maakt het voor hen bijvoorbeeld ook lastiger om een duurzame betaalde baan die passend is te vinden. Daar is vaak maatwerk voor nodig. Maatwerk vergt inzet en tijd.

Ik wens maatschappelijk bij te dragen aan een meer inclusieve samenleving. Diversiteit levert immers zoveel meer op.