Verhaal,

Mijn situatie besprekbaar maken bij mijn leidinggevende was ook al heel hoge drempel voor mij

0
Shares

Iemand die vultime werkt brengt 40 uren per week met zijn collega’s per dag door. Wij beseffen meestal niet dat we vaak meer tijd door brengen met onze collega’s dan onze familieleden zoals onze ouders, zussen en/of broers. Zo veel tijd doorbrengen met collega’s is pas leuk als iemand in een veilige werkplek met plezier werkt.

Maar Wat als je in een onveilige werkomgeving werkt waar je seksueel intimideerd wordt? Ik ga je zo meteen mijn verhaal vertellen. Hoe ik jarenlang seksueel intimideerd werd, hoe dat voelt, hoe moeilijk het is en hoe ziek ik van werd.

Seksuele intimidatie begon met “onschuldige” grapjes en vervelende opmerkingen. Ik wist niet wat bijpassend zou zijn op het werk en wat niet. Soms vroeg ik me af of dat aan mij lag. Was ik degene die daar last van had? Mocht de dader dan zomaar opmerkingen/grapjes maken over mijn lichaam? Of mij ongewenst aanraken, knijpen of zoenen? Uiteindelijk wist ik dat het niet aan mij lag.

Ik was elke ochtend met angstgevoel naar mijn werk en helemaal gestresst terug naar huis. Ik lag in mijn bed met schuldgevoel naast mijn echtgenoot. Ik voelde me zo schuldig omdat ik het niet kon laten ophouden.

Tussendoor heb ik echt van alles geprobeerd om de dader te laten stoppen. Ik heb tegen hem verteld hoe vervelend ik het vond en dat ik niet gediend heb. Hij wou niet stoppen. Echter genot hij van zijn handelingen en het was voor hem een manier om zijn macht te tonen en gebruiken. Ik voelde me echt hopeloos en machtloos.

Mijn situatie besprekbaar maken bij mijn leidinggevende was ook al heel hoge drempel voor mij. In eerste instantie durfte ik niet te vertellen wat er aan de hand was. Daarom vroeg ik aan hem of ik naar een andere ploeg mocht gaan werken. Hij was alert en wou heel graag weten waarom ik naar andere ploeg wou. Hij voelde dat er iets niet klopte en bleef door te vragen om achter te komen wat er aan de hand was. Na een lang gesprek vertelde ik hem waar ik tegen aan liep.

Hij gaf meteen aan dat hij geen ervaring hiermee had als een leidinggevende en dat hij volgende dag hierop terug zou komen. Volgende dag gingen we verder over mijn situatie te praten. Ik wou niet dat alle collega’s hiervan iets wisten omdat ik me schaamde en was ook bang om een officiele klacht te indienen. Toen adviseerde mijn leidinggevende mij dat ik met vertrouwenspersoon kon praten. Hij heeft voor mij een afspraak gemaakt bij vertrouwenspersoon en ik vertelde haar ook waar het over ging.

Ik wou alleen maar zorgen dat de dader ophield met zijn ongewenst gedrag. Daarom wou ik met hem nog een keer spreken (met vertrouwenspersoon erbij) en nog eens aankaarten dat ik graag wou dat hij met zijn ongewenste gedragen ophield. Ik dacht dat de oplossing zo makkelijk zou zijn. Na een gesprek als volwassene mensen komen we uit, dacht ik. Maar hij ontkende alles. Hij zei dat ik hem zwart wilde maken en dat hij niet op allochtonen viel. Hij wou niet verder met dat gesprek en liep kamer uit. Het was een grote teleurstelling geweest en ik was kwaad! Toen heb ik besloten een officiele klacht in te dienen bij PZ.

Mijn alle klachten moest ik kunnen bewijzen. Ik was bang om niet te geloofd te worden.  Mijn werkgever heeft een onderzoekbureau ingeschakeld en bijna iedereen bij onze afdeling werd uitgenodigd voor een gesprek. Er waren eerlijke mensen die vertellen wat ze al gezien en gemerkt hadden op werkvloer.

Er waren ook mensen die al heel veel gezien hadden maar hierover niks wilden vertellen. Er waren mensen die eigenlijk niet gezien en/of gehoord hebben maar mij ook niet (wilden) geloven. Mensen waren zelf bang om hun baan te verliezen als ze vertellen wat ze wisten.

Ik kon niet alles bewijzen maar dankzij bepaalde collega’s die wat gezien hebben en durven te vertellen, kon ik een enkele klachten van mijn wel bewijzen.

Dader werd toch niet ontslagen maar wel verplaats naar een andere afdeling. Mijn werkgever wilde hem graag nog houden als werknemer en vond dat de dader heel goed zijn werk deed. Dader moest een soort gedragstherapie volgen en hij mocht gewoon blijven werken. Dus mijn werkgever bod meer kans aan dader en wilde niet zien hoe het met mij ging na hun beslissing.

Ik kwam de dader regelmatig tegen op de andere afdeling of in de kantine. Hij zat vaak in de kantine heel dichtbij mij en lachte zo hard om mij te irriteren. Er waren best veel mensen die in zijn verhaal geloven en denken dat ik hem zwaart maakte met de leugens. Ik had geheimhoudingsverplicht en wou ook niet zo graag hierover nog spreken op het werk.

Seksuele intimidatie was gestopt maar ik werd gepest door mensen in dader geloven. Zelfs een van de afdelingchef, een van de beste collega van dader peste mij. Ze maakten allemaal mijn werkdag zo zuur. Ik wilde daar niet stoppen met werken. Het was in mijn ogen vluchten en een groot verlies. Deze attitude van mij was een grote vergissing. Na een tijd was draaglasten zo meer dan mijn draagkracht. Ik ontwikkelde angstklachten en raakte zwaar depressief. Uiteindelijk raakte ik mijn baan ook kwijt omdat ik heel erg ziek van werksituatie werd.

Wat ik nog steeds heel raar vind, is dat mijn werkgever een training voor dader geregeld heeft maar geen enkele aandacht besteed hoe met de slachtoffer is gegaan na al die slechte gebeurtenissen.

Voor diegene die mijn verhaal gelezen heeft en wil weten hoe het afgelopen is met mij:

Het gaat nu goed met mij. Ik heb heel veel geleerd van wat er allemaal gebeurd is. Ik werk niet meer in een productiebedrijf als meewerkende voorvrouw. Tegenwoordig volg ik een HBO-opleiding en ben van plan in de toekomst mensen te helpen.