Author

header_salmon_openapp
Uncategorized,

Zelfbesef

I am I

me is me

all the good

and bad in me

I am aware

of who I am

what I want

and what I can

I am I

me is me

all the good

and bad in me

In my heart

there will be

all the power

that I have got in me

I am I

me is me

who am I?

I am just me

header_cloud_openapp
Uncategorized,

Spiegelbeeld

Voor je zelf opkomen 

is meer dan dromen

Het is je zelf herkennen en erkennen

En vooral:

in je zelf geloven

Laat je zelf zien

Laat je horen

Toon jouw voetafdrukken

En schaam je niet!

Een ieder

dus zeker ook jij

verdient sporen

Ik zal niet groter zijn

niet beter, mooier, sneller, sterker, slimmer

Gewoon zijn in het nu

Jij bent jij

Jij bent een mens

Jij bent goed zoals jij bent

Hier en nu

op dit moment

header_avocado_openapp
Verhaal,

Sinds FAMEUS lijkt er bij mij een wondertje te zijn gebeurd

Romy de Veer (32 jaar) heeft na een heftig verleden een nieuwe start gemaakt bij FAMEUS. Nu volgt ze een opleiding tot ervaringsdeskundige in de zorg.

“Ik groeide op in een stabiel gezin. Maar toen ik op mijn twaalfde mijn vader betrapte op vreemdgaan, viel het vertrouwen weg. Ook werd ik op school gepest, waardoor ik me steeds meer terugtrok. Ik deed echter ook aan paardensport, in een groep waar ik me wél thuis voelde. Ik ging veel drinken; dan durfde ik veel. Jaren van destructief gedrag volgden, waarbij ik driemaal per week uitging tot diep in de nacht. Na de mavo ging ik in Kaapstad in een team werken met paarden. Toen ik op een feest een lijntje cocaïne kreeg aangeboden, was ik meteen verslaafd. Toen dat ontdekt werd, moest ik naar huis. Mijn ouders stelde ik toen gerust door in therapie te gaan bij De Viersprong in Halsteren. Daar kreeg ik de diagnose borderline. Ik ging echter door met mijn destructieve gedrag, waarbij ik overal net het randje opzocht. Ik stond bekend als iemand met meerdere vriendjes die steeds over de schreef ging; alles om maar leuk gevonden te worden. In die tijd  kwam ik na een zelfmoordpoging op de crisisafdeling bij Vrederust (Halsteren). Mijn ouders hielden me echter de hand boven het hoofd.”

WRAP als cadeautje

“In de zomer van 2013 stortte ik in. Ik dronk, gebruikte elke dag cocaïne en had schulden. Een fijne toekomst leek ver weg en ik zag geen uitweg meer. Maar ik wilde niet echt dood. Ik wilde ‘zo’ niet meer leven; ik wilde rust en stoppen met drank en drugs. Ik verzamelde alle moed en ging naar de huisarts, die heel begripvol was. Ik zei dat ik graag wilde stoppen met drugs. Omdat ik drugs gebruikte als ik veel dronk, kreeg ik een middel waardoor je ziek wordt van alcohol. Met een praktijkondersteuner (POH) maakte ik een plan van aanpak voor de leefgebieden. Zoals wonen: ik verhuisde weer naar West-Brabant, waar mijn nieuwe huisarts en POH eenzelfde aanpak hadden. Mijn financiën waren ingewikkelder, maar ik wilde niet opnieuw opgeven.

Ik kwam in contact met Centrum FAMEUS, waar ik begon met vrijwilligerswerk (waaronder de inloop) om ervaring op te doen en te kijken of het vak bij me paste. Ook volgde ik herstelcursussen De WRAP-cursus, waarbij je kijkt wat je nodig hebt om je goed te (blijven) voelen, was echt een cadeautje: ik merkte dat medecursisten tegen dezelfde dingen aanliepen en door de kracht die ze uitstraalden, wist ik dat herstel mogelijk was. En door de liefde die ik ervoer, werd ik ook milder naar mezelf. Langzaam kreeg ik weer grip op mijn leven en meer veerkracht bij tegenslagen. Het feit dat ik aan mijn problemen werkte, gaf rust. Ik heb alle cursussen gevolgd en heb er zelf al enkele mogen geven. Zo deed ik veel ervaring op en ontwikkelde ik mezelf verder. In september 2017 mocht ik zelfs beginnen aan een hbo-opleiding ervaringsdeskundige in de zorg.”

Wondertje

Het thema ‘loslaten’ komt meermalen terug. Zo verbrak Romy het contact met een vriendin die ze al 12 jaar kende en met haar vader.

“Jarenlang deed ik alles om leuk gevonden te worden. Toen ik dat niet meer deed, werd ik krachtiger en ik dacht: ‘Dit ben ik en dit is wie ik wil zijn’. Mijn huidige partner geeft me alle ruimte om te ZIJN. Samen zijn we stapje voor stapje aan het groeien.”

Ik gebruik niet meer en heb rust gevonden. In het verleden heb ik mezelf echter door mijn grenzeloze gedrag echt voor schut gezet. Vooral een bepaalde kennis heb ik het leven zuur gemaakt. Gelukkig accepteerde ze mijn excuses en zei dat ik goed bezig ben; een bijzonder moment. Ook mijn moeder en broer herstelden de band weer – vooral toen ze zagen hoe hard ik werkte om mijn leven weer op de rit te krijgen. Toen mijn moeder in 2016 hertrouwde, werd ik zelfs gevraagd als getuige. Ik ben nu een heel ander mens en ben best gelukkig. Misschien moesten bepaalde dingen in mijn leven wel zo liepen, daardoor doe ik nu wat ik het liefste doe. Hoewel mijn moeder het nu financieel veel minder heeft, is ze gelukkig; dat is veel meer waard.”

“Sinds FAMEUS lijkt er bij mij een wondertje te zijn gebeurd. Hier waren mensen die mij begrepen; ik hoorde erbij. Doodeng, maar daardoor sta ik waar ik nu sta. Qua zelfvertrouwen is nog een lange weg te gaan, maar ik zit op de goede weg. In het eerste jaar ben ik gigantisch gegroeid. Ook had ik een 8,7 voor mijn stage; daar ben ik erg trots op. Vaak denk ik nu: ik kán dit – en het voelt goed. Na FAMEUS ga ik stage lopen bij Centrum Senioren. Het doet pijn dat ik FAMEUS moet loslaten, maar het is ook goed om ergens anders te kijken.”

“Ik zet mijn herstelverhaal in om anderen te empoweren. Ze herkennen zich in mijn verhaal en dit geeft hun kracht. Ik geloof in zelfhulp en help anderen graag bij hun eigen herstel. Kijken naar waar iemands kracht ligt en die uitvergroten. Herstellen doe je zelf, maar je hoeft het niet alleen te doen.”

header_salmon_openapp
Verhaal,

Op 7 april 2010 veranderde mijn leven helemaal

Op 7 april 2010 veranderde mijn leven helemaal. En niet alleen het mijne, ook dat van mijn omgeving, mijn man, mijn dochter en mijn zoon. Ik werd getroffen door een CVA. Herseninfarct.

Op het moment dat het gebeurde, was ik aan het werk. Ik had het druk met de zorg voor mijn gezin, mijn ouders waarvan ik mantelzorger was, mijn sociale leven en mijn bovengenoemd werk waar ik erg blij mee was. Door dat werk hoorde ik ergens bij, ik maakte deel uit van een groter geheel. Men was blij met mij.

Na april 2010 werd dat helemaal anders. Ik verloor mijn gezondheid, mijn baan, wat vrienden en mijn sociale leven. Ik hoorde, behalve bij mijn gezin, waar ik ook amper functioneerde, nergens meer bij. Bovendien kon ik niet dealen met de veranderingen. Mijn hoofd deed raar, ik kon niet meer tegen drukte, kon niet meer multitasken en ik schaamde me dood dat ik weer moest beginnen met een legpuzzel van Disney. Van 24 stukjes notabene. En daar was ik ruim een kwartier mee zoet. Daarna werd ik ongeduldig en vlogen de puzzelstukjes door de kamer. Ik werd hoe langer hoe eenzamer. Deels door de onmacht dat ik iets niet meer kon, maar ook zeker door de schaamte hierover. Alleen met mijn worsteling, mijn verdriet, mijn rouw.

Doordat er aan de buitenkant niets te zien was, was het begrip er mondjesmaat en ook dat ebde naar verloop van tijd wat weg. ‘Het had nu wel lang genoeg geduurd’.

Mijn ergotherapeute had een gouden greep. Ze adviseerde me om mijn leven te gaan beschrijven in de vorm van blogs. Dat was nogal wat. De reden van haar advies was dat alles wat ik schreef, uit mijn hoofd verdween. Ik kon dat dan loslaten.

Later, toen mijn boek ‘Prettig verstoord brein’ een feit werd, besefte ik ook dat door dit boek het begrip weer wat groter werd. Toen mensen het gingen lezen, kregen ze in de gaten dat hersenletsel nooit meer overgaat. Het blijft een zoektocht naar balans tussen willen en kunnen.

Dit boek zorgde ervoor dat ik er weer een beetje bij hoorde.

Toch miste ik nog wat. Ik zat de hele dag thuis en de muren kwamen op me af. Betaald werk zat er helaas niet meer in dus ik moest mijn toevlucht zoeken in vrijwilligerswerk. Dat was de tweede gouden greep na mijn CVA.

Ik mocht kiezen wat ik leuk vond. Mijn positieve instelling zorgde ervoor dat ik graag mensen verder wilde helpen die in hetzelfde schuitje zaten als ik. Ik had immers toch hersenletsel dus kon er maar beter iets nuttigs mee doen.

Daardoor werd mijn wereldje een flink stuk groter. Ik ging vrijwilligerswerk doen bij Zorgbelang Brabant|Zeeland, waar ik ervaringsdeskundige was. Ik zette mijn ervaringen in, in diverse projecten, waaronder gastlessen en intervisiebijeenkomsten. IK HOORDE WEER ERGENS BIJ.

Naast dit vrijwilligersbaantje, is er nog een baantje op mijn pad gekomen. Ervaringsdeskundig adviseur bij Hersenletsel-uitleg. Ik doe mede het beheer van een aantal facebookgroepen, adviseer mijn ‘baas’ waar nodig, blus brandjes en plak pleisters waar het nodig is. Ik heb heel erg veel contact met mensen met NAH. Sommige contacten zijn uitgegroeid tot fijne vriendschappen. IK HOORDE WEER ERGENS BIJ.

U ziet wel, beide baantjes hebben met mijn hersenletsel te maken. Daar ligt mijn hart, mijn passie. Ik ben een mensenmens geworden. Betrokken bij de medemens met hersenletsel. Omdat ik weet hoe eenzaam zo’n proces is. Ook al zijn er mensen om je heen. Eenzaam maar niet alleen. Levend rouwen.

Nu, na ruim 8 jaar, heb ik een beetje mijn draai gevonden. Mijn gezondheid is stabiel, mijn sociale leven staat nog steeds op een laag pitje, maar de mensen die zijn gebleven hebben begrip voor de situatie. De keren dat ik dan wel ergens heen kan/ga, kan ik ook genieten. Dat ik daarna daarvoor moet boeten in de vorm van ernstige vermoeidheid, is dan niet erg.

Mensen zijn blij met me, ik hoor weer ergens bij. Soms ben ik nog steeds eenzaam, maar dan is er altijd wel iemand die ik kan bellen om me weer in de steigers te zetten. En dat heb ik ook moeten leren. Accepteren is moeilijker dan vechten.

Ik kom mijn dagen door op een manier die bij me past. En dat is een groot goed.
Ik zou bijna zeggen, het hoogst haalbare.

Ik gun dat iedereen.
Laten we eenieder binnensluiten in plaats van buitensluiten.

Arnie Craninckx